Speech op de mars voor Solidariteit en Mensenrechten (Leuven 3/10/’17)

In Leuven verzamelden op 3 oktober honderden mensen naar aanleiding van een lezing van Theo Francken. Deze mars wil bouwen aan een solidaire tegenstroom tegen het koude beleid van Francken.

Op het einde van de mars speechten Fatiha Dahmani en Marijke Persoone namens Hart boven Hard. U kan hier de speech herlezen:

 

TOESPRAAK HART BOVEN HARD NA DE MARS VOOR SOLIDARITEIT EN MENSENRECHTEN LEUVEN 3/10/2017

 

Is het niet vreemd, is het niet beangstigend dat wij door zoveel hardheid worden geregeerd, dat wij op straat moeten komen voor solidariteit en mensenrechten? Solidariteit en mensenrechten, zou dat niet normaal moeten zijn in een rijke samenleving, die prat gaat op haar sociaal model?

Bij Hart boven Hard lenen wij graag woorden en beelden van dichters en kunstenaars om ons protest te uiten en onze dromen te vertolken. Daarom wil ik jullie eerst uitnodigen om te luisteren naar een gedicht van de Leuvense dichter, gewezen dichter des vaderlands, Charles Ducal.

 

Hoe konden zij dit begrijpen?

 

Aan land gegaan toen zij huizen zagen

en afleidden dat daar mensen woonden

aan wie men een brood kon vragen,

water, een bed, een bussel stro desnoods,

 

die wilden luisteren naar hun verhalen

met geduldige oren en een warm oog.

 

Maar welke god had deze wezens geschapen

die van hun angst de bewijzen vroegen,

hun wanhoop afwezen op grond van artikel zoveel?

Die hun boot weer de storm in joegen?

  

Hoe konden zij weten dat dit het deel

van de wereld was dat zich zat had gegeten

aan de tafels die zij waren ontvlucht?

Hoe konden zij hopen het brood te zien breken?

 

De huizen stonden verzadigd,

met volle vuilnisvaten, gestoord in hun rust.

En eisten dankbaarheid voor elke kruimel

van hun beschaving,

zich van geen schuld bewust.

 

Zou de staatsecretaris voor Asiel en Migratie zich ook van geen schuld bewust zijn wanneer hij tweet: “Als mensenrechten enige maatstaf worden voor de terugkeersamenwerking, gaat er NIEMAND terug”? Zou hij zich van geen schuld bewust zijn wanneer hij Artsen zonder Grenzen en andere hulpverleners criminaliseert? Ze zouden in de kaart spelen van de mensensmokkelaars. “Solidariteit heeft een aanzuigeffect” zegt de staatsecretaris. “Mensen laten verdrinken heeft een ontradend effect”. En wanneer ze dan toch hier aanspoelen, op zoek naar menselijkheid, op zoek naar leven, dan neemt hij veiligheidsagenten van een misdadig regime onder de arm om onze pleinen en parken ‘op te kuisen’. Zich van geen schuld bewust?

Er is iets dat nog erger is dan onrecht: dat is zwijgen over onrecht!

Premier Michel veroordeelde terecht het geweld van de Guardia Civil in Catalonië, maar hij ziet blijkbaar niet dat Franco-democratie rijmt op Francken-democratie.

Kris Peeters, minister in deze medeplichtige regering, zegde een paar dagen geleden in een interview: “Dat soort missies is zo niet voor herhaling vatbaar. We moeten daar zorgvuldiger mee omspringen”. Berouw na de zonde? We oordelen op daden, niet op mooie woorden.

Hart boven Hard vindt dat er trouwens wel meer regeringsmaatregelen niet voor herhaling vatbaar zijn:

  • heel wat sociale en culturele organisaties en projecten die mensen samenbrengen en empoweren zien hun middelen jaar na jaar inkrimpen
  • mensen die hun stem verheffen tegen racisme en discriminatie worden verdacht gemaakt en zelfs ontslagen
  • uitkeringstrekkers krijgen privé detectives achter zich aan
  • een woning huren is voor heel wat mensen financieel niet meer haalbaar en wanneer ze een leegstaand pand kraken worden ze misdadigers genoemd
  • jongeren moeten op de arbeidsmarkt met elkaar concurreren voor een stage, een flexi-job, een interim, een deeltijdse baan; kortom, ieder voor zich en te mager om een toekomst mee op te bouwen

Op al die hardheid is er maar één antwoord, en dat is: samen!

Samen in verzet gaan en samen solidariteit waar maken. Geen muren hebben we nodig, maar een langere tafel. En die kunnen we samen bouwen!

 

IMG_6969