Gespreksgroepen happening 2014

Gespreksgroepen happening 2014

The secret of change is to focus all of your energy, not on fighting the old, but on building the new”. Socrates.

Aansluitend op bezorgdheden die in het praatcafé armoedebestrijding ingebracht zijn over:

  • De uitholling van de sociale zekerheid in ruil voor ‘ondersteuning en bijstand’
  • Besparingen op verenigingen, sociale economie en organisaties die de stem van mensen in armoede proberen te versterken in de maatschappij en hen ondersteunen
  • Een beleid met weinig buffer tegen spelingen van de markt (energiedossier)
  • Een beschuldigend taalgebruik in een tijd dat we net meer solidariteit zoeken met mensen in armoede
  • Een toenemende polarisering en een gebrek aan sociale dialoog.

Is er de wil om samen na te denken over alternatieven. Wat de regering moet doen, maar ook wat een ieder zou kunnen doen.

Het gesprek begint met vragen: Waarom zitten we op dit spoor? Welk belang zit daar achter? Waarom wordt de groeiende armoede genegeerd? Nochtans wordt duidelijk aangegeven dat een samenleving met minder armoede een betere samenleving is.

Een elitaire groep manipuleert vanuit hebzucht; kleine mensen moeten enkel robots zijn. Armoede wordt gemarginaliseerd; er is onwetendheid over wat armoede in dagdagelijkse kleine dingen betekent. Armoede treft ook een minderheid, zelfs al gaat het in Leuven-centrum over 1 op 4 kinderen. Maar ook de grote groep arbeiders worden getroffen door de concurrentielogica. Winst wordt niet uitgekeerd aan arbeiders. De economische productie is doel, geen middel. En de regering verdedigt de elite van de rijken – de sociale ambities in de politiek zijn weg.

Hoe moeten we die politiek en die macht breken? We willen geen dictatuur van het geld.

En wat kunnen wij als HbH doen?

Wij kunnen een beweging van ontmoeting zijn om kennis te delen en ons samen documenteren, door uitwisseling van onze heel concrete en diverse ervaringen en expertises – de werkgroep is een goede start.

We zijn overtuigd dat er wél alternatieven zijn – sociaaleconomisch. En we zullen onze overtuiging, goed gedocumenteerd moeten uitdragen. We zullen daarvoor bondgenoten moeten zoeken bij experts, de vakbonden, armoede organisaties, … Een ruim pluralisme is een essentiële voorwaarde. Gelijkwaardigheid in de interactie ook.

We zullen hefbomen voor actie moeten zoeken. Gesprekken over actiemiddelen zullen nodig zijn – wat kan een staking (wel en niet?) Wat kunnen we elders leren?

De doelstelling is tegenmacht opbouwen. We zullen de politici moeten tegenspreken én de media, die een mobiliserende kracht zijn voor de huidige doctrine en verder ook aan alternatieve media bouwen. Een ander economisch verhaal moet er komen. Er is geld. Waarvoor willen wij dat het gebruikt wordt?

Weinig verrassend wat vaststelling betreft in de werkgroep gender. Het regeringsbeleid is nefast voor vrouwen, ongelijkheid m/v inzake inkomen en werk zal nog toenemen.

Wat staat Hart boven Hard te doen? – elementen uit de discussie

– contacten verder uitbouwen met partners in de beweging, zodat ze elkaar beter leren kennen, elkaar onderling versterken, van elkaar leren. Engagement VOK daarin: er mee voor zorgen dat vrouwenbeweging mobiliseert en zichtbaar aanwezig is op 29 maart.

– draagvlak vergroten, want al voelt het goed bij HbH, – er zijn nog véél mensen te overtuigen.

– om dat te doen: belangrijk om te vertellen wat we willen, om het alternatief waarvan we geloven dat het bestaat, uit te werken.

Uit onze werkgroep kwam het femma-voorstel ter spraken rond collectieve arbeidsduurvermindering met behoud van loon (iedereen minder werken, meer jobs, meer mensen aan het werk, tot hun 65, meer inkomsten sociale zekerheid, betere taakverdeling arbeid/gezin voor M en v, beter aansluiten school- en werktijden…). Dit leek de groep een potentieel wervend verhaal (>> draagvlak vergroten / debat aanzwengelen). Het is een oude eis van de vrouwenbeweging, door femma opnieuw op agenda gezet. Er kan ook een link gelegd worden met ecologische en duurzaamheidsaspecten, ook de vakbondsstrijd.

Voor dit idee (en andere alternatieven die we willen verkennen): inzetten op studiewerk, samenbrengen partnerorganisaties enz. 

Concrete ideeën formuleren voor maatschappelijke verandering wordt een uitdaging voor Hart boven Hard: Zonder ideeën lukt het niet, maar ze formuleren kan tot meningsverschillen leiden. Maar er is – even simplistisch samengevat – geen volledige blauwdruk nodig, om serieus aan de samenleving te morrelen. Misschien zelfs beter van niet. Wel een proces opstarten van bepalen wat je wil veranderen, en hoe je dat wil doen. En dan bij elke stap (of je nu vooruit gaat, ter plaatse blijft of zelfs stap terug wordt gezet), opnieuw kijken waar je staat (waar iedereen staat, beter gezegd), opnieuw evalueren, naar elkaar luisteren en opnieuw positie kiezen.

Hart boven Hard kan dat proces stimuleren, doorgeefluik en luidspreker zijn: op zoek gaan naar potentieel wervende alternatieven, groepen samenbrengen die met gelijkaardige zaken bezig zijn enz.

Meer zuurstof voor kansengroepen! Diversiteit werkt

De bestaande ondersteuning van het diversiteitsbeleid op de werkvloer (o.a. in Leuven) wordt toegelicht.

Besparing van – 10% heeft effect op inzet van de partners. Het beleid van Evenredige Arbeidsdeelname en Diversiteit (EAD) is zelfs niet vermeld in de beleidsnota van minister van Werk Muyters. Nochtans verdient de positieve evaluatie van het eerdere beleid op ondernemingsvlak en t.a.v. werkzoekenden voortzetting. Superdiversiteit is een feit. Streefcijfers zijn nodig. Discriminatie bestrijden moet prioritair blijven. Een beleid met organisatie/koepels van kansengroepen is nodig.

In de groepsbespreking wordt al snel gewezen op het belang van diversiteit in scholen, waar het al vaak misgaat. Ook de thuisomgeving speelt een rol. Vooroordelen worden in alle milieus meegegeven.

Zelforganisaties en middenveldorganisaties kunnen bruggen slaan. De overheid moet hier op inzetten. Maar ook daar besparingen.

De huidige overheid legt alle verantwoordelijkheid bij het individu, terwijl zij sturend en corrigerend zou moeten zijn. Misschien moeten we zelf aan de slag met een Dag van de diversiteit, waarin goede voorbeelden worden toegelicht.

De migratie en superdiversiteit in de grootsteden zijn een feit en een rijkdom om te omarmen. Hierin investeren is ook een must.

Debat Tewerkstellingsbeleid

Er is verlies aan banen door beslissingen van de regering, maar ook indirect door koopkrachtverlies dat leidt tot minder productie.

De kwaliteit van de jobs staat ook onder druk. Eerdere rechten worden afgebouwd.

Nochtans – dat er geen middelen zijn wordt betwist. “We” zijn nog nooit zo rijk geweest.

Maar wie is “we”? En wie draagt bij tot die rijkdom? Werknemers in de bank werken 3,5u voor het eigen loon. 4,5 uur zijn directe winst. De productiviteit van de arbeid is op 25 jaar met 40% gestegen.

De regering zegt: we besparen voor “Jobs, jobs, jobs …”

47% van de jobs zijn tewerkstelling door de overheid – in publieke sector, in gesubsidieerde non-profit, … Dit zijn niet de duurste jobs.

Maar de regering kiest voor “minder overheid”. Publiek gefinancierde jobs moeten overgaan naar private ondernemingen die werken volgens de regels van ‘de markt’ en op basis van concurrentie. Dit is een politieke keuze.

De druk op de kwaliteit van die jobs is groot – de combinatie arbeid en zorg is zeer moeilijk. Waarom gaan we niet voor het voorstel van femma? Een 30-urenweek, met behoud van loon en meer tijd voor ontplooiing, mantelzorg, … ? En minder werkloosheid en minder burn-outs – en dus minder uitkeringen. Maar oppassen voor mini-jobs, zoals in Duitsland.

Het jeugdwerk als gesubsidieerde sector is ook sterk bedreigd. Er dreigt verlies van kennis en ervaring. Ook de culturele sector wordt geviseerd. Wat zijn alternatieven? Crowdfunding? Donaties? … ! met welke gevolgen? Dus, toch blijven kiezen voor een overheid die zich in deze sectoren engageert? En ook onderzoeken wat sociaal ondernemen kan zijn?

Wat HbH kan doen?

  • Een draagvlak in de bevolking en in de media laten groeien voor alternatieven.
  • De ‘economische ideologie’ van de politici in beeld brengen. Illustreren dat er alternatieven gezocht kunnen worden en dat zij dat nu niet willen.
  • Misschien kan HbH helpen om een brug te slaan tussen vakbonden, kleine zelfstandigen en werkgevers die bereid zijn om mee alternatieven te zoeken en vorm te geven?
  • Jongeren moeten meegenomen worden – hoe kunnen we hen tonen dat het alomtegenwoordige neoliberale discours niet de enige optie is. Hoe kunnen we het aan iedereen, buren, familie, vrienden, collega’s tonen om ook de beleidsmakers te beïnvloeden?

Discussies over (de besparingen in ) de kunstsector zijn aan de orde van de dag.

Wat is de sector waard? 0,7% van de Vlaamse begroting. En een niet becijferde maatschappelijke meerwaarde. – die ook zonder subsidies gerealiseerd kan worden (volgens Jo Libeer).

Zijn de besparingen bedreigend of een gelegenheid om fundamentele vragen te stellen? Om over de zaakvoering na te denken? Om te verbinden met de sociale strijd? Om na te denken over de voorbije trends in het kunstenbeleid?

Kunnen de verschillende organisaties van ‘de sector’ samen de regie in de hand nemen, om meer met één stem te spreken? Van welke andere sectoren kunnen we leren: wetenschap, educatie, …?

Blijven pleiten voor collectieve middelen, om met de kerntaken bezig te blijven

Wat met de groep die uit de boot valt qua participatie aan het culturele leven?

In 2017 komt er een nieuw kunstendecreet – werk aan de winkel?

 

Deze website heeft cookies nodig om goed te kunnen werken. Meer info

Deze website heeft cookies nodig om goed te kunnen werken. Als je klikt op "Accepteren" hieronder, dan geef je toestemming voor het gebruik van cookies.

Sluiten