Hart boven Hard Regio Aalst & Dender geeft estafette Vredesprijs Aalst door aan nieuwe laureaat Suzanne Uyttersprot-Moortgat.

Op de laatste zondag van januari reikt het Comité Werken Aan De Vrede in Aalst traditiegetrouw de Vredesprijs uit.
Op 26 januari 2020 viel deze eer te beurt aan de lokale kern van Hart boven Hard in Aalst. Van een “uittredend” laureaat wordt verwacht dat deze op de Vredesprijsuitreiking mee de nieuwe laureaat voorstelt. Het Comité Werken Aan De Vrede heeft echter voor 2021 geopteerd om de Vredesprijs elke maand toe te kennen aan iemand die op een bijzondere manier gestalte geeft aan “het mens-zijn in tijden van corona”.
Op zondag 31 januari 2021 hield Inge De Vriendt, bezield “trekker” van de lokale HbH-kern te Aalst, daarom een bevlogen toespraak ter ere van deze “eerste” nieuwe laureaat van 2021, mevrouw Suzanne Moortgat, moeder van gewezen Aalsters burgemeester Ilse Uyttersprot. Het Comité prijst haar om haar sereniteit en waardigheid, ondanks de zware last die zij te dragen heeft naar aanleiding van de tragische dood van haar geliefde dochter.

Hierna de integrale versie van de toespraak die Inge hield…

“Mens-zijn in coronatijden.
“Nous sommes  en guerre”, klonk het in Frankrijk. Oorlogstermen werden gebruikt om te berichten over een virus dat wereldwijd ieders gezondheid bedreigt. Even dacht het Comité Werken aan de Vrede eraan dit jaar dan ook geen Vredesprijs uit te reiken. In vermeende oorlogstijden waren grote acties niet mogelijk, meestal niet wenselijk, in Aalst zelfs meteen verboden.

Het hielp ons, Hart Boven Hard, niet echt om een boodschap over te brengen in 2020, hoewel we dat graag hadden gedaan nadat wij verleden jaar zelf de Vredesprijs mochten ontvangen. De voorstelling over Piketty’s boek “De Geschiedenis van de Ongelijkheid”, gepland met het Vredeshuis Aalst, werd afgelast. Toch vallen dagelijks slachtoffers op het internationaal slagveld van ongelijkheid, die, net als corona, wereldwijd toeneemt. Niet door een virus, maar door nietsontziende wereldwijde winsthonger en belastingontwijking, die geen prijs verdienen. Dat mensen economisch en fiscaal geweld bestrijden met vreedzaam protest, is hun streven naar vrede.

Gewoon, of ongewoon? Mens-zijn in coronatijden… Voor het Comité Werken aan de Vrede en onze burgerbeweging Hart boven Hard verdienen gewone mensen die ook in coronatijden bleven doorzetten, wèl een prijs. In uitzonderlijke tijden immers zijn ‘gewone’ mensen en hun ‘gewone’ daden eerder ongewoon, soms echt uitzonderlijk.

In zijn vorige boek, legde meester Jef Vermassen uit dat moordenaars uit alle standen en rangen komen.
In corona-tijden kwamen óók mensen uit alle rangen en standen op, maar dan voor de goede zaak. Ze riepen op tot geduld, solidariteit, volhouding. Mensen zetten kleine en grotere hulpacties op voor familie of voor hun buren, boden materiële hulp of gewoon wat menselijk contact: een simpel telefoontje of bemoedigend wenskaartje.

Er was dagelijks handgeklap voor de helden in de zorg, die bleven doorgaan in omstandigheden die soms oorlogszones leken. Mensen trokken naar hun werk, bedienden de kassa, vulden rekken aan – tijdens de eerste golf was vooral WC-papier in trek – postbodes en pakjesdragers reden rond door weer en wind, vakbondsmensen maakten overuren om uitkeringen te betalen, het onderwijspersoneel deed zijn uiterste best kinderen iets bij te brengen…
We zagen winkeliers hun broodnodige waren uitstallen in de toog. We zagen er mensen geduldig op anderhalve meter afstand hun beurt afwachten om die te kopen. Op sociale media gebruikten mensen feiten in hun strijd tegen fake news en complottheorieën.

Tegenover onzin staat de rede, net als tegenover oorlog de vrede.
Talloze helden bleven mens in coronatijden en verdienen daarom ons respect. In 2021 reikt het Comité daarom symbolisch iedere maand een Vredesprijs uit. Mensen mogen zelf hun kandidaat voorstellen voor de volgende 11 maanden. Kunnen worden genomineerd : alle gewone mensen die gewone dingen doen in ongewone tijden, de helden van alledag.

Af en toe stijgen mensen ook in barre tijden echt uit boven zichzelf, en doen ze het bijna ondenkbare bij hun streven naar sereniteit, ook wel vrede genoemd.
Zoals Mohamed El Bachiri, wiens grote liefde Loubna, op 22 maart 2016 om het leven kwam bij de aanslagen in Brussel. Zijn liefdevolle speech in De Afspraak beroerde miljoenen. In het boek dat hij nadien schreef, houdt hij een hartstochtelijk pleidooi tegen haat, wraaklust en vernietigingsdrift.
Of de mama van de kleine Luna (2) die mild was voor Hans Van Themsche en zei: “Je mag niet haatdragend zijn. Dan maak je alles voor jezelf kapot” en zelf pleitte voor een tweede kans voor de dader.
Zulke mensen zijn grote voorbeelden. Ze inspireren anderen om sereen te blijven in een gepolariseerde samenleving waarin mensen soms zitten in de loopgraven van het eigen gelijk.

Ook hier in Aalst ziet men mensen die verder kijken, en vooral: verder gaan ondanks groot lijden na zwaar geweld. Mensen die getuigen van hoop, moed, doorzettingsvermogen.
Wij kozen nu voor iemand die sereen bleef na het grootst mogelijke verdriet van een mama: het verlies van haar kind. Zij viel op door haar deelname aan de Wittelintjesactie op het Werfplein, standvastig voor de waarden waar ze voor staat. Ze maakte zo een vreedzame vuist tegen geweld op vrouwen, tegen intrafamiliaal geweld. De mama van ‘Ons Ilse’, mevrouw Suzanne Uyttersprot-Moortgat, hier vandaag weer aanwezig.

Ons valt de eer te beurt haar deze estafettestok te overhandigen, met daarin de lijst van alle vorige Vredesprijswinnaars. Hij wordt  telkens doorgegeven, en wel omdat, zelfs al lijkt de weg naar vrede lang, de tocht veel makkelijker is als ieder zijn stukje loopt en ook samenwerkt, ieder op zijn of hààr manier.

Meester Jef Vermassen, haar advocaat, zal hierna een woordje doen en een toelichting geven over intrafamiliaal geweld.”

Deze website heeft cookies nodig om goed te kunnen werken. Meer info

Deze website heeft cookies nodig om goed te kunnen werken. Als je klikt op "Accepteren" hieronder, dan geef je toestemming voor het gebruik van cookies.

Sluiten